امروز يه تصميمی گرفتم. يه تصميم عجيب و غريب.... اگه يه نگاهی به اين پايين بندازيد متوجه تصميم من ميشيد من قسمت پيام های ديگران رو بر داشتم!
ميدونين چيه ما بعضی وقتا مسائل رو با هم قاطی ميکنيم! يعنی بعضی وقتا بعضی چيزا ما رو از حقيقت بعضی چيزای ديگه دور ميکنه . مثلا همين وبلاگ نويسی .... به نظرم وبلاگ يه چيزی تو مايه های دفترچه خاطرات اينترنتيه . تفاوتش هم با دفتر خاطرات کلاسيک! در اينه که اونجا انگار شما دارين با خودتون حرف ميزنين و معمولا هم دلتون نميخواد کسی نوشته هاتون رو بخونه و دفترتون رو تو هفت تا سوراخ قايم ميکنين!
من هم دفتر خاطرات دارم ولی باهاش زياد حال نميکنم يعنی يه شب مينويسم و بيست شب نمينويسم
دليلش هم اينه که به خودم ميگم چرا اتفاق هايی رو که کاملا ازشون باخبرم رو بنويسم؟! و اصولا حوصله خاطره نوشتن ندارم!
ولی وبلاگ نويسی فرق ميکنه و کاريه که من واقعا ازش لذت ميبرم چون روز های زندگيم رو الکی برای خودم تعريف نميکنم . انگار دارم برای کسی تعريف ميکنم و ميشم مثل راوی قصه ها!
آدما بعضی وقتا برای حرف زدن و درد و دل کردن کسی رو پيدا نميکنن مخصوصا تو اين روزا که هر کسی يه سايه تنهايی رو سرشه!( اين گفته روانشناسانه يه مجله بود!) واسه همينه که وبلاگ نويسی طرفدار زياد داره چون شما ميشين يه راوی تو دنيای مجازی اينترنت و بقيه هم به حرفاتون گوش ميدن
ولی من فکر ميکنم که اين روزا وبلاگ نويسی داره از مسير خودش يه جورايی منحرف ميشه! يعنی خيليا تنها دلخوشيشون واسه نوشتن اينه که کامنت هاشون زياد باشه! خيلی ها هم به وبلاگ بقيه سر ميزنن تا به اصطلاح با کامنت بی حوصله ای که ميذارن اونا رو نمک گير کنن تا خواننده های وبلاگ خودشون زياد بشه!
حتی آدمايی رو ميشناسم که وبلاگشون رو به خاطر تعداد کامنت هاشون بستن!
و طبق معمول اون چيزی که ما يادمون ميره اينه که آدم بايد هر کاری رو واسه دل خودش بکنه بايد واسه دل خودش بنويسه نه به خاطر کامنت بقيه و بايد به خاطر دل خودش وبلاگ بقیه رو بخونه نه واسه زياد کردن کامنت های خودش!
و من تصميم گرفتم اين قسمت پيام های ديگران رو بردارم تا خيال خودم و بقيه رو راحت کنم!
و از امروز به بعد من فقط يه راوی هستم که واسه دل خودم روايت ميکنم!
البته اين فکر بعد از ديدن چند تا وبلاگ خارجی به سرم زد! آخه اونا معمولا از اين پيام های ديگران ندارن!
تو اين مدت که وبلاگ نوشتم که فکر ميکنم تقريبا يک سال شده خيليا بهم گفتن که خوب و جالب مينويسم ( البته اگه تعريف از خود نشه!)
حالا اگه شما هم معتقديد که من جالب مينويسم و مطالبم ارزش خوندن داره خب بياين و بخونيد ولی برای دل خودتون نه واسه اين که يه کامنت به کامنتهاتون اضافه کنيد!
اگر هم حرف خيلی مهمی داشتيد که بايد ميزديد بدونيد که خدا ايميل رو واسه همين روزا گذاشته!
فعلا برای امروز بسه! کلی کار دارم که بايد تا ظهر انجام بدم!